فـــــــرشتگان

نسل کشی ایرانیان در طی جنگ جهانی اول ...

organiser — Wed, 01 Feb 2012 01:16:51 GMT

نسل کشی ایرانیان در طی جنگ جهانی اول و کمک های آمریکا به ایران :

هیچ می دانستید که در جریان جنگ جهانی اول حدود 40 در صد مردم ایران کشته شده اند ؟ یعنی تقریبا نیمی از کل مردم کشور .

در رابطه با جنگ جهانی اول می گویند که بزرگ ترین و ویرانگر ترین جنگ تمام تاریخ بشریت بوده و باعث مرگ بیش از 10 میلیون انسان شده است . ( رقم 10 میلیون را کمی سبک و سنگین کنید , 10 میلیون مرگ !!! در طی کمتر از 4 سال )

می دانستید که این آمار بدون در نظر گرفتن کشته های قحطی حاصل از جنگ در ایران است ؟ چرا که فقط حدود 9.5 میلیون نفر در ایران کشته شدند . از قحطی و بیماری های واگیردار که در نتیجه ی سو تغذیه در جامعه همه گیر شدند .

در فاصله ی سالهای 1293 تا 1294 خورشیدی ( 1914 تا 1915 میلادی ) اانگلستان از جنوب , دولت عثمانی از غرب و روسیه از شمال ایران را به تصرف در آوردند و حکومت وقت که کمترین توانی برای مقاومت در برابر این سیل بنیان کن دشمنان را نداشت فقط نظاره گر بود .

در سالهای بعد روسیه ی تزاری که در نوع خود کشور ضعیفی محسوب می شد در پی توافقی با دولت انگلستان , ایران را واگذار کرد . در همان زمان عثمانی ها هم به مرز فروپاشی رسیده بودند ( جنگ جهانی اول که از حیث گستردگی ابعاد شگفت آوری دارد باعث نابودی 4 امپراطوری بزرگ و قدرتمند اروپا یعنی : امپراطوری اتریش مجار , روسیه , آلمان و عثمانی شد )

بنابراین استعمار پیر تنها بازیگردان عرصه ی سیاست ایران شد و با خرید گسترده ی غلات و جلوگیری از واردات کالا به ایران و اجازه ندادن برای ورود کمکها دولت آمریکا به ایران باعث ایجاد نایابی مواد غذایی در کشور شد و خشکسالی و بارندگی کم هم قوز بالای قوز شد و چنان قحطی در کشور بروز کرد که بیش از 40 درصد مردم ایران را به کام مرگ برد ( 1917 تا 1919 ) .

نکته ی جالب گزارشهای دلسوزانه ی سفیر وقت دولت آمریکاست که باعث می شود محموله های بزرگ مواد غذایی برای کمک به مردم تیره روز ایران ارسال شود که انگلیسیها به هیچ وجه اجازه ی ورود آنها را به کشور نمی دهند .

" داناهوافسر شناخته شده اطلاعات نظامي انگلستان و نماينده سياسي آن دولت در غرب ايران درسالهاي 1918 و 1919 درباره قحطي درغرب ايران اينگونه مي نويسد:
" اجساد چروكيدهزنان و مردان? پشته شده و در معابر عمومي افتاده اند. در ميان انگشتان چروكيده آنانهمچنان مشتي علف كه از كنار جاده كنده اند و يا ريشه هايي كه از مزارع در آورده اندبه چشم مي خورد؛ با اين علفها مي خواستند رنج ناشي از قحطي و مرگ را تاب بياورند. در جايي ديگر? پابرهنه اي با چشمان گود افتاده كه ديگر شباهت چنداني به انساننداشت?چهار دست و پا روي جاده جلوي خودرويي كه نزديك مي شد مي خزيد و در حالي كهناي حرف زدن نداشت با اشاراتي براي لقمه ناني التماس مي كرد...".
مرحوم محمد علي جمالزاده تلفات وحشتناك شيراز را اين طور روايت مي كند:
"جنگ اول جهاني در آستانهاتمام بود[ پائيز 1918] كه در دل شبي تاريك و هولناك سه سوار ترسناك كه هر كدامشمشير و شلاقي به بر داشتند به آرامي از ديوارهاي شهر عبور كردند و به آن واردشدند. يك سوار نامش" قحطي" ديگري" آنفلوانزاي اسپانيايي" و آخري" وبا "بود. طبقاتفقير? پير و جوان? همچون برگ پائيزي در برابر حمله اين سواران بي رحم فرو ميريختند. هيچ غذايي پيدا نمي شد? مردم مجبور بودند هرچه را كه مي توانستند بجوند وبخورند. به زودي گربه و سگ و كلاغ را نمي شد يافت. حتي موش ها نسلشان بر افتادهبود. برگ? علف و ريشه گياه را مانند نان و گوشت معامله مي كردند. در هر گوشه وكنار? اجساد مردگان بي كس و كار پراكنده بود. بعد از مدتي مردم به خوردن گوشتمردگان روي آوردند...".

نکته ی جالب توجه آن است که بعدها به هیچ عنوان از این نسل کشی و توحش انگلیسیها نامی به میان نیامده و هرگز کسی عنوان نکرد که هیچ کشوری به اندازه ی ایران از جنگ جهانی اول آسیب ندیده , جنگی که ایران در آن بی طرف اعلام شده بود .

عجیب نیست که اتفاقی که فقط 90 سال قبل در کشورمان روی داده به این اندازه برای ما ناشناخته و مجهول باقی مانده بوده ؟

نقش دین رسانه و نوع جغرافیا بر روی روابط انسانی ...

organiser — Sun, 29 Jan 2012 01:23:05 GMT

نقش رسانه و دین ، نقش خانواده ، نقش نوع مصرف غذا و اقتصاد فردی ، آیا میتوان اینها را دلیلی بر افزایش و یا کاهش جرم و جنایت در جامعه ربط داد؟

رسانه: بعنوان بازدارنده آموزش دهنده ، و در مواردی تبلیغ کننده بسیار موثر است . آیا اخبار و انتشار حوادثی چون : قتلهای اجتماعی و انواع جرمهای دیگر در ذهن افراد نقش مستقیم و موثری دارد؟

به شخصه معتقدم وقتی یک تابو در جامعه زیاد مورد بحث و کنکاش قرار میگیرد ، دیگر از آن حالت خارج و به اتفاقی عادی مبدل میشود ، بطور مثال در گذشته وقتی از قتل خانوادگی و یا یک قتل عادی خبری منتشر میشد ، تا مدتها جامعه در شُک خبری فرو میرفت ، و بحثهای متعددی پیرامون آن اتفاقت آغاز میشد . ولی در عین حال فرا گیری آن نه به دلیل میزان انتشار خبر در جراید و رسانه ها بود ، بلکه درک این اتفاق از سوی جامعه غیر قابل باور و توجیه بود . و به همین دلیل خبر چنین رخدادهائی ، به سرعت در میان مردم پخش میشد و همه با حیرت در رابطه با آنها صحبت میکردند . اتفاقی که در جامعهء امروز ایران کاملن عادی شده ، بطوریکه خبر جنایت به هر شکلی مانند سابق باعث حیرت ، اندوه و پیگیری مردم نمیشود ، به دلایل عمده ای میتوان در این میان اشاره کرد : میزان جرایم که بشدت و در مدت چند سال بصورت خیره کننده ای زیاد شده است .

2. رسانه ها که تقریبن هر روزه چندین و چند خبر از این دست به اطلاع عموم میرسانند . در چنین شرایطی قبیح بودن موضوع از بین میرود ، یکزمان اعدام یک فرد در میان مردم یک شهر موضوعی بود که همه برای ارضای حس کنجکاوی ، همدردی و یا موارد دیگر میرفتند ، اتفاقی که در مدت این سالها افتاده شکل دیگری را نشان میدهد ، مردم دیگر برای آن حسها نمیروند ، بلکه برای آنها نوعی تفریح به حساب می آید . جامعه ای خسته که میخواهد انتقام بگیرد ، تفریح کند و خوش باشد . مردم ما از دیدن اعدام دیگر احساس انزجار ندارند و بر عکس از دیدن آن لذت هم میبرند . جامعهء کنونی ما با دیدن اعدام و جنایت آرام میشود ، دیگر مرگ کسی برای افراد جامعه تاسف بار نیست ، موضوع به قدری عادی شده که دیگر فرقی میان مرگ یک انسان یا حیوان وجود ندارد. از این رو میتوان بهتر نتیجه گرفت که میزان جرم و جنایت به دلیل خلاء روابط و رفتارهای انسانی رو به افزایش است . در چنین جامعه ای طبعن دین هم به عنوان عامل باز دارنده نمیتواند موثر باشد ، زیرا حجم زیادی از رفتارهای انسانی نیز به صورت قوانین دینی و شرعی اجرا میشود ، مانند اعدام ، قطع عضو ، سنگسار و شلاق و غیره ...

افرادی که با چنین احکامی مواجه شده اند چگونه میتوانند مانند یک شهروند عادی رفتار کنند؟ . در این جامعه شکنجه ابزار است و کاربرد دارد ، اینکه جامعه عصبی است و چه عاملی در آن تاثیر مستقیم دارد مقولهء دیگری است و همچنین مسائل زنان و کودکان را به مبحث دیگری وامینهیم .

به هر حال هنوز هم امیدی برای بهبود شرایط رفتارهای انسانی در جامعهء ما وجود دارد ، زیرا که مردم ما از لحاظ تمدن دارای پیشینه ای چند هزارساله هستیم و تعریف آن اینگونه مطرح میشود ، که کشورهای دارای تمدن و قدمت طولانی از لحاظ هوش فردی و رفتارهای اجتماعی ، پیشرفته میباشند. بطور مثال میتوان سیستم شهر سازی زمان هخامنشیان را با سیستم زندگی در آفریقا از همان زمان مقایسه کرد ، در آفریقا هنوز اشخاص بصورت بدوی زندگی میکنند ، هنوز بدون پوشش هستند و با شکار کردن روزگار گذارنده و یا در چادر یا کپر زندگی میکنند ، ولی مردم ما از سالهای خیلی پیش دارای ادارات و روابط اجتماعی پیشرفته در محیط زندگی خویش بودند و مسئلهء بعدی هنر است . در دنیای کهن هنر نزد ایرانیان و فرهنگ نزد چینیان بوده است ، هنر به ذاته متعلق به احساس است و هنرمند فردی احساسی است ، زیرا عشق و انسانیت را خیلی بیشتر از حد معمول درک میکند ، جامعه ای که هنری است پس احساسی هم هست ، در این جامعه میتوان هنوز امیدوار بود که حس اومانیسمی * همچنان قدرتمند و شکوفا است . به هر حال این بحث بسیار طولانی است و نمیتوان آن را در یک صفحه و یک مقاله گنجاند ، در مقالهء بعدی راجع به نقش زنان و کودکان در همین رابطه بحث میکنم ... البته اینجا مبحث جغرافیائی موضوع نیز به آینده موکول شد .

* اومانیسم : انسان‌گرایی رویکرد تمرکز بر توانایی‌ها و دغدغه‌های انسان؛ در آزمایش‌های تجربی، مطالعات اجتماعی، پژوهش‌های فلسفی و خلق آثار هنری است.

شاید که همین باشد ...

organiser — Wed, 28 Dec 2011 04:35:45 GMT

این مطلبی بود که یکی از دوستان مطرح کرد :

اما آنچه انتشار کتاب را غیر حرفه‌ای می‌کند رعایت نکردن ضابطه‌های کیفی نشر است، به ویژه ویراستاری آن. ویراستاری البته تنها به غلط‌گیری نگارشی محدود نمی‌شود. حتی کارهای ادبی مانند رمان و شعر نیز نیاز به ویراستاری حرفه‌ای دارند. در میان ناشران غربی پذیرفته شده است که کار پیش از چاپ از سوی کسانی که در آن رشته‌ی ادبی یا علمی کار‌شناس هستند ویرایش شود. در مورد ویرایش‌های محتوایی، که اغلب به آن بازبینی می‌گویند، با نویسنده بحث و مذاکره می‌شود و موافقت او جلب می‌شود. به هر صورت، علاوه بر ویراستاری، طراحی و جلد و مانند آن نیز مطرح است. اگر در انتشار کار این نکته‌ها رعایت شود، کار به یقین جدی‌تر و با کیفیت بهتری عرضه خواهد شد.

اما فارغ از بحث حرفه‌ای بودن یا نبودن، باید به قیمت‌گذاری نیز به عنوان یکی از ابزارهای تشویق کتاب‌خوانی توجه کرد.))

و این هم جوابی بود که هن همان هنگام برای ایشان ارسال کردم :

به نظر من ترجمهء صحیح و نوع نگارش که از ادبیات پیچیده برخوردار نباشد و ذهن خواننده را با مسائل دیگری پیرامون بحث موجود در کتاب درگیر نکند خود میتواند یکی از عوامل خوب برای انگیزه نشان دادن فرد به مطالعه باشد ، همین طور که شما شاید یک کتاب خیلی کهنه که از لحاظ ادبی و املائی خیلی هم به روز نباشد را بیشتر بپسندید تا یک کتاب امروزی ، بخش دیگر هم حتمن نقش سانسور و خود سانسوری نویسنده یا مترجم است که موثر واقع خواهد شد ، البته در کشورها و فرهنگهائی نظیر کشور ما مردم ترجیح میدهند تا بیشتر به سمت کتابهائی که ممنوع هستند بروند تا تمایلی به همان کتاب چاپ جدید داشته باشند ، این عدم اطمینان از محتوای کامل یک کتاب هم بسیار مهم است ، البته به این هم باید توجه کرد که میزان استقبال از مجلات و روزنامه های ایرانی که البته اکثر آنها به نشریات خانوادگی و یا زرد میمانند بیشتر خواهان دارد تا کتابهائی که علمی و اصولی است ، از تتیراژ مجلات علمی هم میتوان به این نکته ها رسید ، مردمی که اگر روزنامه هم تهیه کنند بیشتر صفحهء حوادث را مورد مطالعه قرار میدهند تا دیگر مطالب آن را ، شما به کیفیتهای چاپی و نوع برگه های استفاده شده در روزنامه و مجلات که دقت کنید به این نتیجه میرسید که محتوای یک موضوع خبری و حادثه ای بیشتر از نوع کیفیت ، جنس و نوع کاغذ و خبر برای جامعهء ما ارزش دارد ، البته این مختص تمام جهان سوم هست و هیچ خُرده ای هم به آن نمیتوان گرفت ، کشوری که سطح چاپ اکثر کتابهایش را خرافات ، جادو و جمبل و دعاها و رموزها فرا گرفته ، به طبع مردم را برای فرار به سمت مطالب بی دردسر تر ، قابل فهم تر و جالب تر از قبیل صفحات حوادث روزنامه سوق میدهد تا کتابهای حرفه ای و غیر قابل فهم و درک ...

حالا چرا این رو مطرح کردم چون میخواستم شما هم اگر نظری در این زمینه داربد منتشر کنید ...

علم و فرهنگ میباره از سر و روی در و دیوار ...

organiser — Sun, 25 Dec 2011 20:02:25 GMT

محمد فیلی بازیگر 61 سالهء شیرازی و ایفاگر نقشهای نسیم بیگ و بسیم بیگ در روزی روزگاری و خیلی نقشهای دیگر که این آخری در مختارنامه نقش شمر رو بازی میکرد 2 تا خاطره تعریف میکنه که من هم بد ندیدم اینجا برای شما منتشرش کنم تا ببینید این مردم ما به کجا رسیدن ، بعضی وقتها یاد حرف پدرم می افتم که با خنده برای من تعریف میکرد ، در زمان شاه وقتی فیلم امیر ارسلان نامدار گویا ، از سینماها پخش میشد ، مردم در کوچه و خیابان میگفتند دیدی امیر ارسلان چطوری دیو رو کشت ، یا دیدی چه زوری داره و از این قبیل صحبتها ، یعنی مردم باور کرده بودند که اون شخصیت حقیقیه و فیلم نیست ، خوب اون موقع به دلیل نبود امکانات پیشرفته و سطح سواد و ... میطلبید اینطوری باشه ولی الان ؟؟؟ واقعن نمیگنجه ، به خاطره های این هنر پیشه توجه کنید :

محمد فیلی : یادم می آید یک روز منتظر تاکسی بودم که متوجه شدم دو سرنشین یک موتور در فاصلهء 10 متری ام مرا زیر نظر دارند. سوار تاکسی شدم دیدم آن موتور هم راه افتاد و به تاکسی رسید و آن دو نفر شروع کردند به فحش دادن . حرف هایشان نشان میداد به خاطر تنفر از شمر به من بد و بیراه میگویند. راننده مرد مسنی بود . به او گفتم بایستد تا با موتوری ها حرف بزنم . تا ایستادیم یکی از سرنشین ها گفت پایت را پائین بگذاری کشتمت. راننده برگشت که چیزی بگوید چشمش به من افتاد و پس از چند لحظه با تعجب گفت: توشمر هستی؟ گفتم نه آقا اشتباه گرفته ای. باز راه افتادیم و ان موتوریها همچنان ما را تعقیب میکردند . بالاخره آنها آنقدر فحش دادند و تهدید کردند که روی پل گیشا راننده به زور پیاده ام کرد و گفت : برای من دردسر درست نکن ، خلاصه این که روی پل مدیریت من ماندم و آن دو نفر که همچنان سعی میکردند فاصله شان را با من حفظ کنند .وقتی راننده رفت من هم راه افتادم سمت آنها که ببینم چه میخواهند اما هر دو فرار کردند ، فکر کنم جدا باور کرده بودند که من شمرم و اگر نزدیکشان بشوم برایشان خطر دارم ...

ماجرای دوم مربوط به زمانی است که ما برای فیلمبرداری صحنه ای به منطقه طرود در کویر رفته بودیم. آنجا پیرزنی بود که روی قطعه زمینی زراعت میکرد.ما برای فیلمبرداری مجبور شدیم در ازای پرداخت هزینه راهی باریک در گوشهء زمین او ایجاد کنیم و اطرافش را طناب بکشیم تا مزرعه اش به واسطه رفت و آمد گروه آسیب نبینداما یک روز اسب هائی که هنر ور ها باید سوارشان می شدند از طناب کشی رد شدند و سطح محدودی از مزرعه را خراب کردند. آن خانم از این حادثه عصبانی شد و شروع به داد و فریاد کرد . مدیر تولید مشغول پرداخت پول به او بود و پیرزن همچنان فریاد میزد که کار ، گریم من و بازیگر نقش حضرت ابئالفضل تمام شد و هر دو راه افتادیم که به سمت محل فیلمبرداری برویم . ابتدا من خواستم از همان راه باریک از کنار آن خانم بگذرم . او مرا دید و ترسید . به مدیر تولید گفت این کیه؟ مرحوم آشتیانی گفت: این شمره . پیرزن هم داغش تازه شد ، شروع کرد به به بد و بیراه گفتن و لعنت کردن من و اگر مدیر تولید مانعش نمیشد می خواست سمتم بیاید و مرا بزند . به همین دلیل سریع رد شدم اما هنوز حواسم به او بود که دیدیم بازیگر نقش حضرت ابوالفضل آمد و پیرزن پرسید این کیه؟ مدیر تولید گفت : این حضرت عباسه ، اینجا بود که ناگهان پیرزن خشمش فرو کش کرد ، متاثر شد و گفت : من نوه ای دارم که مریض است ، اجازه میدهید اینجا دخیل ببندم که خوب شود؟

خوب اینها را اینجا گذاشتم تا مشخص بشه الان ما با چه طیف فکری در ایران طرف هستیم ، خلاصه آدم گیج میمونه آخر و عاقبت به کجا میریم با این مملکت و فرهنگ و ...

چه گویم که ناگفتنش بهتر است ...

چرا نگران باشیم ؟ شاید هرگز پیش نیاید !!

organiser — Fri, 23 Dec 2011 02:57:22 GMT

هدف بازی زندگی این است که آدمی به روشنی خیر و صلاح خود را ببیند ، و هر چه تصویر شر را از ذهن بزداید. برای رسیدن به این هدف باید با مشاهدهء خیر و نیکی بر ذهن نیمه هشیار اثر گذارد. مردی هوشمند و موفق به من گفت که با خواندن نوشته ای که بر دیوار اتاقی آویخنه بود ، ناگهان همهء هراسهایش از میان رفت. مضمون آ« تابلو چنین بود : چرا نگران باشیم؟ شاید هرگز پیش نیاید !!

این کلمات چنان محو ناشدنی بر ذهن نیمه هشیار او نقش بست که اکنون معتقد است ، که تنها خیر و نیکی میتواند به زندگی اش راه یابد . از این رو جز خیر و نیکی نیز پیش نمی آید ، هر کلام یا اندیشه ای بر ذهن نیمه هشیار اثر میگذارد؛ و با دقتی حیرت آور به عینیت در می آید . درست مانند ضبط صدای خواننده ای بر صفحهء حساس گرامافون که هر آوا و هر لحن و حتا سرفه یا مکث او نیز ضبط میشود. پس بیائید تا همهء آن صفحه های کهنهء نا مطبوع و آن صفحه های زندگی را که دیگر میل نداریم نگه داریم ، در ذهن نیمه هشیار خود بشکنیم و صفحه هائی زیبا و تازه بسازیم .اکنون به یمنکلامی که بر زبان می آوریم ، هر صفحهء غیر حقیقی را در ذهن نیمه هشیارمان میشکنیم و نابود میسازیم . آنها زائیدهء خیالات بیهودهء خودمان هستند و در واقع وجود ندارند. اکنون به برکت خدائی که در دلمان است ، صفحات عالی و کامل خودمان را میسازیم . صفحاتی چون سلامت و ثروت و محبت و بیان کامل نفس. این است عرصهء زندگی و غایت بازی . لازم به ذکر است که بگویم چگونه آدمی میتواند با عوض کردن کلامش ، وضع خود را دگرگون سازد ؛ زیرا انسان بی خیر از نفوذ کلام ، همواره از زمان عقب است . مرگ زندگی در قدرت زبان است ، زبان ذهن و ذهن نیمه هشیار غلام نیک انسان است ...

میدونی تا کی زنده ای؟

organiser — Mon, 19 Dec 2011 22:04:40 GMT

هنوز هم بعد از این همه سال ، چهرهء ویلان را از یاد نمیبرم. در واقع ، در طول 30 سال گذشته ، همیشه روز اول ماه که حقوق بازنشستگی را دریافت میکنم ، به یاد ویلان می افتم ... ویلان پتی اف ، کارمند دبیر خانهء اداری بود . از مال دنیا جز حقوق اندک کارمندی هیچ عایدی دیگری نداشت . ویلان ، اول ماه که حقوق میگرفت و جیبش پُر میشد شروع میکرد به حرف زدن ... روز اول ماه و هنگامی که از بانک به اداره بر می گشت ، به راحتی میشد برآمدگی جیب سمت چپش را تشخیص داد که تمام حقوقش را در آن چپانده بود. ویلان از روزی که حقوق میگرفت تا روز پانزدهم ماه که پولش ته می کشید نیمی از ماه را عالی زندگی می کرد و نیمی از ماه ... من یازده سال با ویلان همکار بودم . بعدها شنیدم ، او 30 سال آزگار به همین نحو گذراندن کرده است . روز آخر که من از اداره منتقل میشدم ، ویلان روی سکوی جلوی دبیرخانه نشسته بود . به سراغش رفتم تا از او خداحافظی کنم . کنارش نشستم و بعد از کلی حرف مفت زدن ، عاقبت پرسیدم که چرا سعی نمیکند زندگی اش را سر و سامان بدهد تا از این وضع نجات پیدا کند؟ هیچ وقت یادم نمیرود ، همینکه سئوال را پرسیدم ، به سمت من برگشت و با چهره ای متعجب ، آن هم تعجبی طبیعی و اصیل پرسید : کدام وضع؟ بحت زده شدم . همینطور که به او زُل زده بودم ، بدون اینکه حرکتی کنم ، ادامه دادم : همین زندگی نصفه اشرافی ، نصف گدائی !!!!

ویلان با شنیدن این جمله ، همانطور که به من زُل زده بود ادامه داد: تا حالا تاکسی دربست گرفتی ؟

گفتم: نه

گفت : تا حالا یک کنسرت عالی رفتی؟

گفتم : نه

گفت : تا حالا غذای فرانسوی خوردی؟

گفتم : نه

گفت : تا حالا همهء پولت رو برای عشقت هدیه خریدی تا سورپرایزش کنی؟

گفتم : نه

گفت : اصلا عاشق بودی؟

گفتم : نه

گفت : تا حالا یک هفته رفتی مسافرت خوش بگذرونی؟

گفتم : نه

گفت : خاک به سرت ، تا حالا زندگی کردی ؟

با درماندگی گفتم : آره ..... نه ...... نمیدونم

ویلان همینطور نگاهم میکرد . نگاه تحقیر آمیز و سنگین ... حالا که خوب نگاهش میکردم ، مردی جذاب بود وسالم ، به خودم که آمدم ، ویلان جلویم ایستاده بود وتاکسی رسیده بود ، ویلان جمله ای گفت که مسیر زندگی ام را به کلی عوض کرد .

او پرسید : میدونی تا کی زنده ای؟

جواب دادم : نه .

ویلان گفت : پس سعی کن دست کم نصف ماه رو زندگی کنی .

هر 60 ثانیه ای رو که با عصبانیت ، ناراحتی و یا دیوانگی بگذرانیم ، از دست دادن یکدقیقه از خوشبختی است ، که دیگر به تو باز نمیگردد. زندگی کوتاه است ، قوائد را بشکن ، سریع فراموش کن ، به آرامی ببخش ، واقعن عاشق باش ، بدون محدودیت با خدا حرف بزن ، و هر چیزی که باعث خنده ات میشود را رد نکن .

علم بهتر است یا دین؟؟؟؟

organiser — Mon, 19 Dec 2011 03:44:12 GMT

* بشر از روی ناتوانی و ترس و البته نادانی ، بسوی پرستش سوق داده شد . پرستش ارواح از آنجا سرچشمه گرفت که انسان اولیه خواب همنوع مردهء خود را میدید و میترسید و چون جوابی برای آن نداشت ، به پرستیدن مرده روی می آورد . قرون وسطا که 1000 سال در اروپا ادامه داشت نیز از نادانی و ناتوانی مردم بهره میبرد . کلیسا از مردم آذوقه و غلات و محصولات آنها را میگرفت و دوباره پس از برداشتن قسمت بهتر آن و حتا بیشتر از حد نیاز به آنها بر میگرداند ، و دلیلش را خواندن دعا برای مردم در برابر بلایای طبیعی چون سیل و زلزله و طوفان اعلام میکرد . انسان از روی ناتوانی و نادانی همیشه باید به یک نیروی غیر طبیعی روی بیاورد . انسانی که نمیتواند خود را در برابر سیل و زلزله بیمه کند ، بهترین راه را در پرستش میبیند . از این رو آنهائی که زرنگترند افسار گروههای مختلف مردم را به دست گرفته و با القاء کردن ایدئولوژی خود به آنها در واقع به آن چیزی که میخواهند میرسند . هر انسانی در پی زندگی راحت ، آسایش و آرامش میباشد ، و اینها جز با ثروت و مقام بدست نمی آیند و چه ترفندی بهتر از دین و استفاده از نادانی مردم ، هنوز هم اگر خود نگارنده با مشکل خاصی مواجه شود شاید به یک امامی ، پیامبری ، جادو و جمبلی توسل بجوید . ولی با همهء این تفاصیل یک چیز کاملن مشهود است ، انسان با دعا و در واقع با اعتقاد آرامش میابد ، وقتی کسی از جائی مانده باشد و امیدی نداشته باشد ، به دعا و نیایش متوسل میشود .

البته برای دعا کردن حتمن نباید پیرو دین خاصّی بود ، همینکه خلوتی پیدا شود که انسان اندکی بتواند به مشکلات ، دلشکستگیها و خواسته های خود بیاندیشد ، خود بهترین ایدئولوژی و دین است . بعضیها با یوگا ، برخی با موسیقی و عده ای با دیدن یک منظره به آرامش میرسند ، برای مردم جامعهء خودم بسیار متاسفم زیرا که دین را برای آنها دیکته کرده و میکنند ، از صبح تا شب در برنامه ها ، خیابانها و هر مکان عمومی و غیر عمومی باید ردّ پائی از دین باشد . چه ضرورتی دارد که انسانها با هم به دعا خوانی روی بیاورند ، چرا این همه بیم از لادینی و تبلیغ آن از سوی ملاها و کشیشها وجود دارد؟ اینها که ادعا میکنند برای صلح و عدالت آمده اند ، چرا اینگونه باهم در جنگ هستند؟ جنگهای صلیبی چرا رُخ داد ؟ مگر هدف تکامل و آرامش روحی انسان نبود؟ چرا به جنگ و قتل و غارت کشیده شد؟

تمام اینها نشان میدهد که بشر همیشه دارای ضعف است . هیچ انسانی را نمیشناسیم که در پی قدرت و ثروت نباشد و بهترین راه برای دستیابی به چنین آرمانهائی همانا استفاده از ابزار دین و نادانی و ناتوانی مردم است ...

* ویلدورانت در کتاب تاریخ تمدن به این نکته اشاره میکند ...

اقبالی که نا اقبالی است ...

organiser — Sat, 17 Dec 2011 00:30:00 GMT

همیشه با خودم این فکر را میکنم که آیا فرهنگ مردم ایران از پس از انقلاب به این شکل در آمد یا قبل از آن هم به همین منوال بود؟

عامیانه گفتار:

مجبور شدم برای رخدادی به یک سفر ناخواسته تن در بدهم ، از مناطق مختلف که میگذشتم بیشتر به این نکته پی میبردم که یا ایرانیها بر فرهنگ مردم این قسمت از دنیا تاثیر گذاشته اند و یا آنها بر ما ، از اروپای شرقی و روسیه صحبت میکنم ، خیلی از رفتارهای اجتماعی که امروز در ایران شاهد آن هستیم به فرهنگ این مناطق شبیه است ، با اینکه جوانهای ایرانی بیشتر طالب مد آمریکائی هستند و لی ناخواسته رفتاری که بروز میدهند به این ممالک شبیه تر است ، از نوع آداب غذا خوردن ، تا نوع حتا خوردن مشروب ... روسیه دارای ادبیات پیچیده ای است برعکس فرانسه و دیگر کشورهای دارای ادبیات که سعی میکنند پیچیده نویسی کنند ، دقیقن رد جامعهء روشنفکر ایرانی نوعی برخورد شخصیتی به مانند فرهنگ روسها و فرانسویها به وضوح مشهود است ، بدون اینکه آن به روز شده باشد ، به طور مثال علم در ایران وارداتی است و بندرت بروز میشود ، کتابهای دانشگاهی که در سالیان پیش وارد ایران شده است همچنان در دانشگاهها تدریس میشود ، پس باید پذیرفت که نوع رفتار و پوشش جامعه هم در همان سطح بماند . اینکه تکنولوژِی ارتباطات باعث به وجود آمدن تغییرات بهتری در این زمینه شده است خود جای امیدواری است ، اما همین تغئیرات نیز با مشکلاتی بزرگ از جمله فیلترینگ سایتهای اینترنتی و ... مواجه است .وقتی فیلمهای فارسی زمان شاه رو نگاه میکنم و بخصوص فیلم دایرهء مینا میبینم که فرهنگ جامعهء ما اصلن نیازی به بستری مانند انقلاب نداشت ، بلکه انقلاب باعث بروز واقعی اون شد ، این خیلی باعث سرافکندگی هست که جامعه به این شکل باشه و مردم دروغ و خیلی کارهای ناپسند دیگر رو عادی بدونند ، اساس پیشرفت یک جامعه همین احساس مسئولیت نسبت به همدیگر هست که ما اون رو تو ایران شاهد نیستیم ، به واقع میتوان به جرات گفت ما هنوز جامعه ای نیستیم که حتا اگر در بهترین شرایط اجتماعی هم حضور داشته باشیم بتونیم درست فکر کنیم و یا درست زندگی کنیم ، به هر حال دارم روی این موضوع تحقیق مفصلی میکنم و حتمن نتایجش رو با هاتون در میون میزارم ...

تمجید از فیلمسازان حرفه ای در ایران ...

organiser — Wed, 14 Dec 2011 03:45:19 GMT

امروز در فکر یک سوژه بودم تا اون رو دستمایه کنم برای نوشتن ، خوب بهتر دیدم تا از افکاری که این مدت از ذهنم گذشته کمک بگیرم و با شما هم در میان بگزارم ...

عامیانه گفتار:

دیشب داشتم یک فیلم نگاه میکردم که حالا نامی ازش نمیبرم ، واقعن وقتی دقت میکنی به یک نتیجه میرسی اون از حکومت و وضعیت جامعه که همه عصبی و درب و داغون هستند ، این هم از فیلمهامون که رسما همش رو مخ راه میره ، چرا؟ هیچ فیلم ایرانی رو من ندیدم که صدای آب و قطره و ... اینها توش نباشه ، آخه بدیش اینجا است که صدا رو با کیبورد و بصورت مصنوعی تولید میکنند و طبیعی نیست ، طرف داره راه میره از 5 کیلومتری صدای قدمهاش و کفشش میاد میره میشینه تو مغز آدم ، قطع هم نمیشه ... از دگمه های پیراهنش هم صدا در میاد ، وقتی که داره بازش میکنه ... جو جدید فیلمهای سالهای اخیر نقش زن رو همش در آشپزخانه در حال پخت و پز و بشور و بساب نشون میده ، سبزی پاک کردن رو هم به اون اضافه کنید ، صدای اذان و قرآن حتمن باید در تمام فیلمها باشد ، صحنهء گریه ، زاری ، خاکسپاری و بیمارستان باید در تمام فیلمها باشد ، کودکان کار هم که نقش ثابت سر چهارراهها در فیلمها هستند ، حالا با فیلمهائی که رسمن فقط دلقک بازی هست کاری ندارم اونها هم جای خودش رو داره ... خوب حالا شما هم به زعم خودتون ببینید چه مشکلات دیگری در فیلمهای ما اعم از سینمائی و غیره وجود داره که واقعن آدم رو عصبی میکنه ، من همین چند تائی رو هم که برشمردم برام بسه ... البته تا یادم نرفته از وضعیت جدید دوبله هم واقعن دیگه آدم دوست داره دست به خودکشی بزنه ...

مطلب بعدی رو میزارم برای فردا صبح ... الان فقط خواستم از عصبانیت خودم یک کمی کاسته کنم ، گویا این وب شده سنگ صبور من ، چون همیشه من رو آرام میکنه ...

سفرهء من کو؟؟؟ نانهایم خشک شد ... درخت من کو؟؟؟ نمیخواهم غریبانه بمیرم ...

organiser — Mon, 12 Dec 2011 23:08:00 GMT

نان را در سفره میگذاریم و شرمنده اش نیستیم ، اینجا اگر سفره نیست نان اما هست ... سفرهء مرا اگر یافتی برای نانهایت بستر کن ... من با همان روزنامه ها دلخوشم* ...

آخرین رمق برگهای افتاده از شاخه ها را بیرحمانه زیر پایت بی جان میکنی ، برگهای نیمه جان اعتراض میکنند ، اعتراضشان اما زیبا است ، شاید اگر میدانستند همین اعتراض به وضعشان است که میمیرند هیچ وقت صدایشان در نمی آمد ، اما حتی با اینکه میدانند از شاخه جدا میشوند ، تا بار درخت را سبک کنند ، درختی که خود خشک میشود از زور سرما . درخت شاید شرمنده از برگهایش میشود ، شاید نمیتواند تحمل کند مرگ زیبای برگهایش را و ببیند آن را ، شاید برگها نمیتوانند غم درخت را تحمل کنند ، خود را جدا میکنند ، به هر بهانه ای ، شاید باد برای آنها بدترین موسم جدائی باشد ، شاید ناله هاشان را با خود به سطح زمین می آورند ، حتی اعتراض به مرگ آنها زیبا است ، آنقدر زیبا که هر وقت هرجا برگی افتاده بر روی زمین میبینی بی اختیار دوست داری صدای خش خش مرگ آنها را بشنوی ، آنقدر زیبا میمیرند و آنقدر آرام که همیشه آرزو میکنی ایکاش برگی بودی تا با صدای مرگت هم همه را آرام میکردی ، آرامش میدادی به مردمی که از نا آرامشی بیمار شده اند ... برگ بودن یعنی زیبا مردن در فصلی رنگی ، یعنی با صدای آرامش بخشی به استقبال مرگ رفتن ، برگ بودن یعنی سبُک بودن ، رها بودن ... برگه نه ، برگم ، جدا شده از درختی پربار ، باد مرا رقصاند ، مرا بر زمین ، پای درختی دیگر انداخت ، منتظرم ، منتظر قدوم رهگذری شاید تنها ، مرا لگد کردی اگر باری ، صدایم را خوب بشنو ، شاید که آرامش مردنم تو را در زندگی دوباره حل کرد ... میمیرم اما مغرور ، از سبزی نه ، از مرگی که هیچ موجودی ندارد ...هیچ موجودی نمیتواند به این زیبائی و با آهنگی دلنشین بمیرد ...

پ.ن : خیلی سعی کردم به گونه ای از کلمه و واژهء مرگ کمتر استفاده کنم ، ولی مفهومی را که در جمله میخواستم به من نداد، به هر حال حرفه ای نیست مطلب ، راستش وقت هم نداشتم چون خیلی سریع نوشتم ، سعی میکنم مطالب بعدی رو بهتر و با وقت بیشتری بنویسم . با سپاس از همهء شما ر.ر

ر.رواندوست ... 12.12.2011 دوشنبه